و به عبارت ديگر : به قصد منّت و فخر بر طرف و تعظيم خود و تحقير او و امثال اين امور ، ياد احسان و خدمت پسنديده نيست امّا به دواعى صحيح و مشروع ، تذكر آن مانعى ندارد بلكه در بعض موارد راجح است . اين برنامه‌اى است كه بين افراد جريان دارد . اما بين بنده و خدا ، مخلوق و خالق ؛ بنده‌اى كه سراپا نياز و احتياج به خداوند است و خدايى كه در غنا و بىنيازى از همه كس و همه چيز ، يگانه و منفرد است و بىنيازى ذاتى اوست ، بنده در موقف دعا و مقام طلب حاجات و درخواست مطالب و مقاصد و عرض نياز از سوابق و روابط احسان خود به خدا چه مىتواند بگويد ، بنده فقير بالذات است و كسى كه چيزى ندارد نمىتواند به كسى چيزى بدهد . معطى خداست ، رازق اوست ، خالق اوست ، كريم و ذوىالاحسان اوست ، ستار و غفار اوست ، عليم و عالم اوست ، رحيم و رحمان اوست ، شافى اوست ، محسن اوست . و خلاصه همهء صفات كماليه و اسماء الحسنى خاص ذات جليل و جمال جميل اوست . سابقهء بنده با اين خداى يگانه موصوف به همهء صفات خوب ، متنعم بودن به نعمتهاى او ، مواهب ، عطايا و بخششهاى اوست ؛ نعمت خلق و هستى ، نعمت بينايى و شنوايى ، نعمت اعتدال جسمى و روحى ، نعمت عافيت ، نعمت محافظت در بلايا ، نعمت هدايت ، نعمت توفيق نيكى ، زيبايى و خوش‌اندامى ، نعمت غذا و